Een geslaagd project. Onderstaande beoogde doelstellingen zijn behaald:

Voedselpakketten:               Voor 37 Haïtiaanse gezinnen in de Binnenlanden
75 gevulde rugzakken:      Met leerbenodigdheden voor 1 schooljaar
Verbouwing school:           School: Cana a Honda nabij Hiquey

Wil je ons reisproject graag meebeleven? lees dan onderstaand projectverslag.

 Voedselpakketten voor de Haïtianen

Dit jaar zijn Rudy Inge en Erna voor het project en eigen vakantie naar de Dominicaanse Republiek vertrokken. We hadden 3 weken de tijd om ons doel van het project: “Geef het Kind een Rugzak” en het verbouwen van een school te verwezenlijken.

Een dag nadat we in ons hotel waren aangekomen hebben we gebeld met Andres en Ricardo.
Andres en Ricardo zijn onze contactpersonen en zij zijn graag bereid om ons te helpen met het project.
Alles gaat er echter in het Dominicaanse tempo. Dat is iets wat wij Nederlanders moeten accepteren…….pfff………….niet altijd makkelijk.
Vanuit Nederland hadden wij met Andres (directeur van Dominican Discovery) contact gehad over het tijdstip dat wij zouden aankomen en afgesproken wanneer we zouden bellen en met het project wilden beginnen.
Na Andres vanuit onze hotelkamer gebeld te hebben vertelde hij ons dat onze begeleider Ricardo, in Puerto Plata was. Dit is zo’n 8 uur rijden van ons hotel vandaan. Dat was schrikken……..en het project dan? De volgende dag om ’s avonds 20.00 uur (Nederlandse tijd 02.00 uur in de nacht) moesten we terugbellen en dan konden er nieuwe afspraken gemaakt worden. Want ja zei Andres, jullie zijn toch nog drie weken in ons land! Tja…………………
Natuurlijk zei ik, dat is helemaal goed, we bellen morgen terug.

De volgende avond belde ik Andres weer en hij was erg blij om ons aan de telefoon te hebben. We krijgen weer een truck, chauffeur en begeleider Ricardo en een goed sprekend Engelse Dominicaan als tolk. Andres drukt mij nog op het hart dat ze alles voor ons willen doen en dat we te allen tijde contact met hem kunnen opnemen. Zeg maar wat wij voor jullie kunnen betekenen en we helpen jullie waar we kunnen. Wat geweldig! Zo´n fijn en warm contact en zo ontzettend behulpzaam. We zijn emotioneel van ontroering want zonder hun (kostenloze) hulp kunnen we niets doen voor het project.
Woensdagmorgen om 06.00 uur opstaan want we worden op tijd opgehaald.
Het is 06.30 uur een daar rinkelt de telefoon van onze hotelkamer. Een slecht Engels sprekende Dominicaan (collega van Ricardo) vertelt dat Ricardo in Santo Domingo is (zuidelijk deel van de Dominicaanse Republiek) en dat het vandaag niet door kan gaan. We maken een nieuwe afspraak voor de volgende ochtend.
Heel erg jammer en ook wel teleurstellend maar aan de andere kant waren we ook heel erg blij. Rudy en Inge hadden beiden een enorme buikloop. Nadat Inge medicijnen had genomen knapte ze enorm op maar Rudy bleef de ren naar de toiletten houden waarbij het af en toe voor kwam dat zijn broek de dupe was in plaats van het toilet.
Dit zijn omstandigheden die je beter niet kunt hebben als je in de Binnenlanden van de Dominicaanse Republiek bent. De hygiëne of enige vorm van hygiëne is er weinig of niet te vinden. En ja wij hadden natuurlijk al een vervelende situatie van besmetting met Hepatitis B met Inge meegemaakt 2 jaar geleden. Wij zijn overal voor ingeënt, maar toch.
Rudy had die ochtend al besloten om niet mee te gaan en wij hadden er volledig vrede mee dat we deze dag met ons allen niet konden gaan. We vertrouwden erop dat Rudy de volgende dag wel mee zou kunnen en dat gebeurde gelukkig ook.

Vol met goede moed en een blij hart stapten we donderdagmorgen in de truck van Dominican Discovery op weg naar Hiquey. De grote stad nabij Punta Cana. De rit duurt ongeveer 1,5 uur. Onderweg merken we op dat er al meer grote wegen zijn aangelegd en dat we zelfs een aantal rotondes tegenkomen die we er nog niet eerder hebben gezien. Maar hoe verder we bij de gigantisch mooie en luxe resorts vandaan rijden is er verder niets meer aan de slechte wegen gedaan. Het is als vanouds en voelt heel vertrouwd. Het heeft toch wel wat over die hobbelige wegen met toeterende auto’s waar verkeersregels niet lijken te bestaan. Een gevoel van ‘thuiskomen’ komt over me heen en ik voel meer en meer dat het ons gaat lukken. Het project zoals we dat voor ogen hebben moet haalbaar zijn. Een diep vertrouwen en een gelukzalig gevoel zijn de woorden die ik hier het best aan kan geven.

We zitten met ons drieën achter in de truck en na een uurtje gereden te hebben stoppen we in een klein plaatsje waar de tolk zich bij ons aansluit. Zijn naam is Leo. Een lekkere Nederlandse naam. Leo werkt ook voor Dominican Discovery (DD)maar zijn baan is nog erg onzeker. Leo vertelt ons dat hij een vriendin met een kindje van 2 jaar oud heeft. Hij werkt gemiddeld 2 dagen in de week en dat is natuurlijk veel te weinig om van te kunnen leven. Leo werkt als gids bij DD. De gidsen zijn afhankelijk van de fooien die ze krijgen van de toeristen. De fooien die gegeven worden zijn altijd fijn en goed zegt Leo, wat de mensen ook aan fooi geven . Maar de laatste tijd geven de mensen geen fooi meer en dat is slecht voor ons bestaan.
Gemiddeld verdienen de Dominicanen 10,00 dollar per dag. Dat is zo’n 8,00 euro. Leo verdient dus zo’n 16 euro per week en moet er zijn huisje (schuurtje of krotje) van betalen en zijn gezinnetje onderhouden. De werkeloosheid is er groot en als je er geen werk hebt, dan heb je ook geen geld. In Hiquey werken veel mensen in de resorts aan de Atlantische Oceaan. Daardoor is de armoede sterk gedaald. Het schijnt dat 40% van de bewoners van Hiquey niet meer arm zijn en werk hebben.
Wij hebben sympathie voor Leo. Hij doet erg zijn best om ons tijdens de rit naar Hiquey over zijn land en cultuur te vertellen. Wij ervaren hem als een echte gids die met hart en ziel zijn werk doet.
Ricardo heeft Leo meegevraagd als tolk voor ons. Voor Leo is dit onbetaald werk maar vindt dit geen enkel probleem. Hij voelt zich vereerd dat hij met ons mee mag en ons kan helpen bij zijn eigen volk.

We komen in Hiquey bij het grote warenhuis Iberia aan.
Ons doel van vandaag is om inkopen te doen voor de dorpen in de Binnenlanden waar we 2 jaar geleden ook geweest zijn. We hebben de mensen er beloofd om terug te komen en we houden ons aan ons woord.
We vertellen Ricardo dat we naar de suikerrietvelden willen waar we 2 jaar geleden met een andere gids zijn geweest. Aan Ricardo’s gezicht te zien wordt hij hier niet blij van. We vragen hem wat hij ervan vindt maar zoals een goede Dominicaan betaamt te zeggen is: “Jullie zeggen wat jullie willen en wij doen het voor jullie”. Niet echt wat wij willen horen natuurlijk maar hoe we ook proberen hij blijft hetzelfde zeggen met een blik dat verraadt dat hij er niet blij mee is.
Maar ja, wij hebben een missie en belofte maakt schuld, dus we vragen Ricardo: “wat hebben die mensen echt nodig van ons?” “Alles zegt Ricardo wat je maar wilt kopen is goed want ze hebben er niets en hebben dus alles nodig. In deze dorpen wonen Haïtianen en zijn de gastarbeiders van de Dominicaanse Republiek. Het enige wat ze van de regering krijgen zijn de bouwvallige krotten, rijst en suiker. Dat is alles waar ze voor werken. Dat is hun loon en daar moeten ze van leven. Dus ja, wat ze vooral nodig hebben is voedsel.
We hebben voor 35 gezinnen in een dorpje voedselpakketten gekocht met de belangrijkste waren die ze nodig hebben. Op mijn vraag of er ook behoefte is aan handdoeken, zeep enzovoort moest Ricardo lachen. “Nee zegt hij, het zijn geen schone mensen, daar hechten ze geen waarde aan. Ze wassen zich niet. Wat ze wel doen is hun kleding wassen dus stukken kledingzeep (in vaste vorm) zat ook in elk voedselpakket.

Voordat we deze inkopen gingen doen heeft Ricardo eerst met de manager van het warenhuis gesproken en uitgelegd wat wij hier kwamen doen. Er is een korting voor ons afgesproken op alles wat wij zouden inkopen. Daarnaast gingen er 3 winkeljongens met ons mee die de spullen uit het magazijn gingen halen en 1 jongen die alle artikelen met aantallen en prijs opschreef. Ook hier heeft Ricardo telkens weer een kortingsdeal mee kunnen maken.
En dan bij de kassa het afrekenen. In Nederland hebben we van de rekening van de Kids geld overgeboekt naar de ANWB Visa Card van de Kids. Twee weken voor vertrek heb ik de ANWB gebeld met de mededeling dat wij naar de Dominicaanse Republiek gaan en er veel geld gaan uitgeven voor het project. Dat was prima en er zou een aantekening gemaakt worden zodat de rekening niet geblokkeerd wordt tijdens de betaling met Visa Card.
Dus ja……………………we geven de Visa Card en de legitimatie en tot twee keer toe wordt de transactie geweigerd. We kunnen niet betalen wordt er gezegd. Het is geblokkeerd. We roepen :neeeeeeeeeeeee…………………….dat kan niet, met het schaamrood op onze wangen. Dat kan niet!!!!!!!!!!!! We hebben nog gebeld, jullie moeten het nog een keer proberen, dat kan echt niet. Maar nee, het werd weer geweigerd. Daar stonden we met ons allen. Wagens volgeladen met etenswaren en geen geld. Oi, oi, oi,oi…………………
Maar onze redding is nabij. Ricardo pakte zijn Credit Card van de zaak en betaalde er alle boodschappen mee. Hij zei: “Ik betaal het wel, dat komt goed en dan betalen jullie mij gewoon terug.” Wat een vertrouwen heeft Ricardo in ons zeg! Je kunt je wel voorstellen dat we heel opgelucht waren maar wel met een baal-gevoel bleven zitten. En uiteraard moest ik dit baal-gevoel even delen met de ANWB die mij overigens keurig te woord stond en hun excuses hiervoor hebben aangeboden. Ik kan bij thuiskomst contact met hun opnemen om te kijken hoe ze de kosten met ons kunnen oplossen. Nou dat is dan weer netjes van hun en ben dan ook benieuwd of ze dit daadwerkelijk gaan doen.

Die Ricardo, in zijn onderhandelingen lijkt hij een keiharde maar vooral zakelijke Dominicaan. Voor ons een enorme aanwinst met ons gebrekkige Spaans. We moeten toch maar beter ons best gaan doen op Spaanse les, concludeerden Inge en Erna. Een goed voornemen………………….

In de truck hebben we van alle waren 37 voedselpakketten kunnen maken. Onderhandelen en vertolken kunnen de 2 heren goed maar van systematisch werken hebben ze nog nooit gehoord. En eigenwijs zijn ze ook. Ze nemen niets van de 2 Nederlandse blonde intellectuelen haha aan. Het inpakken van de voedselpakketten moest op de Dominicaanse manier. Uiteindelijk hebben we dat maar zo gelaten maar het was een niet werkzaam en onoverzichtelijk, chaotisch systeem. Ach ja, de Dominicaanse cultuur. Volgens mij kunnen wij Nederlanders voor de Dominicanen veel geld besparen als er een werksysteem ontwikkeld wordt. Wie weet voor de toekomst?

Op naar de suikerrietvelden in de Binnenlanden. En ja……………………het komt ons bekend voor. We herkennen er zelfs mensen van 2 jaar geleden. Ook degene die Inge heeft besmet met Hepatitis B, springt achter op de truck om ons te helpen. Wel grappig want dat deed hij 2 jaar geleden ook toen wij er spullen hebben gebracht voor de Haïtiaanse kinderen.

Het uitdelen van de voedselpakketten werd een ramp. De intentie van het uitdelen was voor de vrouwen. Ze leven in de Binnenlanden in een commune en wij wilden de vrouw `des huizes` of beter gezegd “der krotten” de voedselpakketten overhandigen. Alleen deze vrouwen mochten bij ons komen. Maar daar werd niet naar geluisterd. Mannen, jongens, meisjes en ook kleine kinderen vlogen op ons af. Wat Ricardo of Leo ook zeiden, het hielp niet. Ricardo dreigde met wegrijden als ze geen respect voor de vrouwen zouden hebben maar ook dat hielp niet. Er werd nog snel even een voedselpakket uit de truck gestolen door een man. Ik was net te laat om in te grijpen maar begreep ook heel goed dat hij ´groot gelijk´ had. De armoede is er zóóóóóó groot en als je niet steelt heb je niets. Voor Nederlandse begrippen niet okay maar vanuit hun situatie kon ik het me heel goed voorstellen. Het is overleven en je gezin en familie te eten willen geven.
De menigte achter de truck werd alsmaar groter en ook bedreigender zodat we zo in de truck moesten stappen en door zijn gereden naar redelijk alleenstaande huisjes (lees krotten).
Twee mannen die een oude bromfiets hadden hebben de vrouwen er achterop gezet en zijn ons nagereden. Fijn voor hen want we konden deze 2 vrouwen een voedselpakket overhandigen.

We gingen langs huisjes en de vrouwen werden naar buiten geroepen. Aan hen konden wij, vanuit de truck weliswaar, een voedselpakket geven. Vele dankbare en emotionele vrouwengezichten hebben wij gezien.

Met een dubbel gevoel bleven wij een beetje ontredderd in de truck achter. We beseften dat dit geen haalbare kaart voor ons is. Het is water naar de zee dragen. De Haïtianen kunnen wij er niet helpen. Wat we ons hebben laten vertellen is dat ze door de regering dom gehouden worden en daardoor ook onderontwikkeld zijn. Wat we ze ook vertelden en hoe we het ook zeiden, ze bleven dezelfde houding houden waardoor het uitdelen van voedsel onmogelijk voor ons werd.
De Haïtiaanse kinderen kunnen wel naar school maar de vraag is of dat ook gebeurd. Wij schatten in dat het voor deze kinderen zo’n 1,5-2 uur lopen is naar de dichtstbijzijnde school. Voor ons is het duidelijk dat we dit helemaal los moeten gaan laten en dat hebben we ook gedaan.
We gaan ons nu verder richten op het project “Geef het kind een Rugzak” en het verbouwen of bouwen van een school voor de kansarme kinderen. Dus ook voor deze Haïtiaanse kinderen. De ouders zullen deze kinderen moeten motiveren om naar school te gaan. Voor ons is het een onmogelijke taak. We hopen van harte dat er een grote organisatie is of komt, die dit op zich kan nemen.

Project: “Geef het Kind een Rugzak”

We hebben weer een afspraak met Ricardo en Leo. We zijn op weg naar de school die we 2 jaar geleden met ons project hebben geholpen.
Even kijken hoe het met de school, de leerlingen en de leraar Binario is gegaan.

De scholen hebben allemaal vakantie. De vakantie begint voor hun al in mei tijdens de Mango tijd. De mango’s bloeien er vanaf juni t/m eind augustus half september. Tot deze tijd hebben de kinderen er ook vakantie. Dit wordt dan ook de Mango-vakantie genoemd.

We komen bij de school aangereden en tot onze verbazing is leraar Binario er met een aantal leerlingen. Er wordt ons verteld dat Binario ‘zomerles’ of terwijl bijles geeft aan de kinderen. En de kinderen vinden het fijn en ook leuk. Deze school heeft nu een speelveld waar ze kunnen spelen en er is genoeg aanwezig aan pennen, schriften enzovoort.
We zien dat onze investering van 2 jaar geleden zijn vruchten heeft afgeworpen. Er is elektriciteit, de lichtblauwe ventilatoren hangen aan de muur en zijn inmiddels al wat bruinig geworden van de stof en het zand. Er is een koelkastje met een apparaat dat gekoeld drinkwater biedt aan de kinderen.
De kinderen zijn leergierig en verblijven graag op deze school, ook buiten schooltijden dus. Helemaal geweldig.

Binario heet ons van harte welkom en stelt zijn zoon aan ons voor die hem in ieder geval vandaag tijdens de bijlessen bijstaat. Het gezicht van Binario straalt en dankt ons dat we teruggekomen zijn. We zijn uiteraard altijd welkom tijdens of buiten schooltijden. Het is nog steeds dezelfde man met een groot en warm hart voor zijn leerlingen. Deze kinderen hebben het enorm getroffen met hem. In onze ogen is en blijft hij een heel bijzonder mens.

Ricardo had ons in de truck al verteld dat deze school geen hulp meer nodig heeft. Er zijn andere scholen die onze hulp heel hard nodig hebben en daar komen we natuurlijk voor.
Ricardo spreekt met Binario over een school die onze hulp kan gebruiken en er wordt een telefoonnummer uitgewisseld van 2 leraressen van een basisschool nabij de stad Hiquey.
Deze school is arm en er zijn geen voorzieningen. Er kan gebruikt gemaakt worden van elektriciteit, die is er wel aanwezig maar moet er nog wel aangesloten worden.

We stellen Ricardo voor om deze 2 leraressen mee te nemen naar het warenhuis Iberia. Zij kunnen ons veel beter aangeven wat er nodig is. Zo gezegd zo gedaan.
Aangekomen bij Iberia staan de 2 leraressen, 2 zussen van elkaar, en een broer ons binnen al op te wachten. Totaal onverwachts voor deze drie mensen ontmoeten ze een stel Nederlanders van Coach4AllTheKids, die zomaar en totaal onvoorbereid, hun komen helpen en ondersteunen in het aanschaffen van schoolmateriaal en andere belangrijke benodigdheden.

Ze vertellen dat ze 75 leerlingen hebben en dat er eigenlijk niets is wat ze de leerlingen aan schoolmateriaal kunnen aanbieden.
De regering zorgt er wel voor dat alle kinderen naar school kunnen. Dit betekent dat er een schoolgebouwtje is en in dit geval 2 lerareressen met een deeltijdbaan die 10 dollar per dag verdienen op 75 kinderen voor alle leeftijden. De kinderen gaan er vanaf hun derde levensjaar naar school. Dus ja, kwalitatief gezien is dit niet echt hoopgevend.
De school heeft drie maanden vakantie en in die 3 maanden dat de leraressen niet werken wordt er ook door hun geen geld verdiend.

Het allereerst dat ze aangeven is dat er geen drinkwater aanwezig is. De scholen zijn bloedheet, het kan er zomaar 40-45 graden zijn en er is geen drinkwater aanwezig. Ze hebben wel water maar dit water is niet voor consumptie geschikt. Dat geldt overigens voor de gehele bevolking. Ze kopen drinkwater in grote vaten en dat is er gelukkig relatief goedkoop.

We geven aan dat zij moeten kopen wat zij nodig hebben om de kinderen goed les te kunnen geven en dat de benodigdheden ingekocht kunnen worden voor 1 schooljaar. Ook geven we aan dat ze zelf materiaal moeten kopen die zij als lerares nodig hebben. Cathalina, de oudste lerares, is erg emotioneel en pakt ons telkens een beetje huilend vast en bedankt ons. Tja, voor hun is het of de hemel even aanwezig is en die al hun gebeden in vervulling laten gaan.

Cathalina vertelt dat ze ook twee toiletten nodig hebben. We zoeken de desbetreffende afdeling en vinden er 2 mooie en betaalbare toiletten. Ik geef hier toestemming voor. Als ze dit nodig hebben dan krijgen ze dat. Makkelijk zat! En overigens zijn we daarvoor ook met hun hier.

De karren worden al gauw volgeladen met 75 goede en degelijke kinderrugzakken voor jongens en voor meisjes. Prachtig om te zien. Dit warenhuis is zo groot en heeft zoveel voorraad dat je niet eens kunt zien dat er 75 rugzakken uit de stellingen zijn gehaald. Schriften, pennen, potloden, kleurpotloden, lijm, puntenslijpers, linialen, gummetjes enzovoort laden we met plezier in de winkelkarretjes.
Voor de dames zelf komt er een perforator, een nietmachine, schoolkrijt, schoolborstel, schoonmaakspullen enzovoort.

Als de dames hier een beetje van bij gekomen zijn en er ook aan beginnen te wennen, komt er een besef dat ze met ‘miljonairs’ aan het shoppen zijn. De hebzucht komt naar boven. We hadden hier eerst helemaal geen erg in. We merkten aan Ricardo dat hij geïrriteerd raakte en minder bereid was naar de dames toe. We begrepen dit niet en vertelden hem nogmaals dat deze 2 dames alle schoolspullen moesten kopen die ze nodig hadden.
Toen we met Ricardo naar de toiletten gingen kijken zei hij: “Nee, dat gaan we niet doen. We gaan eerst terug naar de school om te kijken of ze het er echt nodig hebben. Waarop wij zeiden dat als zij het nodig hebben nemen we het mee want anders moeten we nog een keer terug. Dan gaan we nog een keer terug zei Ricardo en brengen we de toiletten alsnog.” We bleven aangeven dat we het er niet mee eens waren en begrepen ook niet waar deze omslag bij Ricardo vandaan kwam. Telkens vroegen we aan Leo: vertaal aan ons Leo wat Ricardo nu met de dames bespreekt. Op het laatst gaf Leo aan: hetzelfde als zojuist.
Het had geen nut meer merkten we en we werden ons er nog meer van bewust hoe belangrijk het voor ons is om de Spaanse taal te gaan beheersen. Uiteindelijk gaven we ons over en zeiden we tegen elkaar: “Er is iets aan de hand en we moeten Ricardo hierin vertrouwen. Hij heeft het beste met ons voor.” En dat hebben we uiteindelijk ook gedaan.

We zijn gaan onderhandelen over ventilatoren en conventoren met accu’s. Er werd gebeld naar andere grote zaken voor prijsvergelijkingen. Uiteindelijk kwamen we bij Iberia toch het beste uit. Gelukkig maar want anders zouden de inkopen weleens meerdere dagen kunnen gaan duren.

Het is inmiddels tijd voor een hapje eten. We zijn al vanaf 06.30 uur op dus we hebben best trek. Bij de trap zetten we al onze karren neer en we zien in een van de karren een kunstplant, een zwarte broek, een paar potjes babyvoeding, een zak met cornflakes. Dit is waarschijnlijk waar Ricardo zich boos over maakt zeggen we tegen elkaar. Ik zie nog een wit ‘t shirt liggen en haal die bewust verbaasd uit de kar met de vraag: Wat is dit dan? Na een bedenkelijk gezicht getrokken te hebben leg ik het weer terug in de kar. Ik hoop dat de boodschap zo goed overgekomen is bij de 2 dames.
We gaan met ons allen naar boven om een klein, met de nadruk op klein, hapje te eten. We bestellen ons eten bij de zelfbedieningsbalie en als we even alleen zijn met Ricardo vragen we hem wat er aan de hand is. Ricardo zegt dat vertel ik later wel, dat kan nu niet. Prima antwoorden we.

We kijken naar onze gasten en zien dat ze heerlijk van allerlei eten pakken maar dan niet met de nadruk op klein. We raken ook een beetje van slag want dit kan echt niet de bedoeling zijn. Ook Ricardo ziet dit en de spanning is om te snijden. Ricardo moppert en wij staan in de rij met onze mond open van verbazing. Ricardo zegt nog iets tegen hun maar wij kunnen dit jammer genoeg niet verstaan. Ricardo lost dit wel voor ons op als het te gek wordt zeggen we tegen elkaar.
De gasten zitten al aan tafel en wij moeten nog op ons eten wachten. De hanenpootjes moeten nog uit de grill gehaald worden. Nadat we zo’n 5-10 minuten hebben gewacht kunnen we afreken en zien we dat je jongste lerares ook alweer aan de afhaal balie staat. Nu heeft ze in haar handen een behoorlijke grote en een erg smakelijk uitziende taart of pudding in de handen. Tja, dit is echt te gek! Dat vinden wij nu ook. We zijn zo verbaasd………….en kunnen op dat moment geen woord uitbrengen. We betalen aan de kassa en gaan ook eten. We moeten aan een andere tafel omdat de tafeltjes niet groot genoeg zijn voor ons allemaal.
We zien dat onze gasten het eten zich goed laten smaken en ik moet van binnen er toch wel een beetje om lachen. Ja waar gaat het eigenlijk over. Bij elkaar is het denk ik nog geen 10 dollar. Diep van binnen weet ik ook wel dat het niet kan maar geef ze eens ongelijk. Wij die zeggen: je moet kopen voor school wat je nodig hebt. Ik denk dat ze het woord school niet gehoord hebben haha.
We zijn klaar om verder te gaan met winkelen en zien de dames het eten wat over is (een Koninklijke maaltijd voor het hele gezin) in een plastic tas doen en meenemen naar huis. Vanavond gaan ze dus verder met het feestje. Het is hun gegund. Een bijzondere dag in hun arme leventje.

Als we naar beneden gaan om verder te gaan met winkelen vraag de jongste lerares aan ons: als we teveel hebben gekocht of jullie kunnen het niet betalen dan moet je het zeggen, dan leggen we het terug. Dit was een goedmaakgebaar en we hebben dan ook gezegd: het is goed zo.
De rest van het inkopen doen ging prima en meer aan privé spullen zijn niet in de kar beland.
De complimenten hiervoor want we kunnen ons zo goed voorstellen dat de verleiding ook wel erg groot was voor hun.
We konden Ricardo, zeker achteraf goed begrijpen waarom hij hen zo ging wantrouwen en stonden ook helemaal achter hem. Hij noemde ze zelfs Maffioso’s en wilde daarom ook eerst de toiletten van de school zien. Ricardo schaamde zich voor hun gedrag ten opzichte van ons. Dat konden we ook heel goed begrijpen maar voor ons was het veel minder ernstig dan dat het voor Ricardo was. Het leek alsof hij het heel persoonlijk oppakte en zijn eergevoel aangetast was.

Ook nu lopen we weer naar de kassa met wagens overladen met spullen. We krijgen een hoop bekijks van de plaatselijke bevolking. Zoiets zie je natuurlijk ook niet iedere dag.

We hebben ongeveer een uurtje aan de kassa gestaan voordat alles was aangeslagen. De jongste lerares liet haar goede kant zien door goed op te letten of alles goed werd gescand en de aantallen juist werden ingevoerd.

Terwijl de spullen over de band liepen om gescand te worden heeft Cathalina een aantal mensen gebeld met de mededeling dat alle leerlingen die konden, naar school konden komen zodat wij de gevulde rugzakken persoonlijk aan de kinderen konden overhandigen. Wat leuk, dan kunnen we de kinderen en hun gezichtjes ook zien. Voor ons en ook voor hun is dit een feestje.

Een aantal winkelhulpen pakten alle spullen in dozen en dan is het tijd om af te rekenen. Dat was toch wel spannend want stel je voor. Nu ging het om veel meer geld dan de vorige keer. En of Ricardo zoveel geld ter beschikking heeft?
De Credit Card werd door de machine gehaald, de legitimatie gecontroleerd en……………………..neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, niet weer aahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh…………..het kon weer niet. Ik voelde een lichte paniek in me opkomen en zag ons alle spullen alweer terugleggen in de winkelschappen…….aaahhhhhhhhhh…..dat kan niet riepen we met ons drieën in koor. We hebben met de bank gebeld en we hebben voor Ricardo nog geld van de bank gehaald en dat lukte gewoon, dus dit kan niet……………..dat is onmogelijk!
Ricardo bleef gelukkig heel rustig en legde de manager uit wat we hem hadden verteld, nou ja verteld haha.
Toen kwamen ze op het idee om het bedrag in vieren te delen en in 4 keer te incasseren. En jaaaaahhhhhhhhhhhhh dat lukte gelukkig. Pffffffffff…….het is er heet in de DR maar toen hadden we het wel héél heet.

Op naar de school Cana a Honda nabij Hiquey.

Daar aangekomen stonden er al een aantal kinderen bij de school ons op te wachten. We moesten echter eerst de rugzakken nog vullen met schoolspullen. En natuurlijk ging dit ook weer op de ongeorganiseerde Dominicaanse wijze. Onze uitleg van georganiseerd werken wierp wederom geen vruchten af. Inmiddels waren we hier aan gewend en konden we ons beter en sneller aanpassen dan de vorige keer. Een paar keer diep zuchten en huppetee…………meedoen in de structuur en het tempo van Dominicana.

En dan met de rugzakken naar binnen en uitdelen. Geweldig om al die snoetjes te zien glunderen. Nieuwsgierig werden de rugzakjes geopend en sommige zaten er met hun hele snuitje in de tas. We hoorden ohhhhhh….aahhhhhhhhhhh….. En natuurlijk ook even bij de andere kinderen kijken of zij wel hetzelfde in de rugzak hebben zitten.
De kinderen waren dol enthousiast en werden er lekker druk van. Het was voor de leraressen moeilijk om de aandacht van de kinderen te krijgen en vast te houden. Natuurlijk moesten ze ons bedanken van de leraressen. Van ons uit was het absoluut niet nodig want we konden wel zien hoe blij ze er mee waren.

En nu even verder kijken in de school. Er is geen stroom, geen plafonds waar de ventilatoren aan bevestigd kunnen worden, geen speelgoed voor de kinderen, geen schriften, pennen en andere schoolbenodigdheden. We kunnen beter benoemen wat er wel was. Wat er wel was waren een aantal bankjes en stoelen en een vast schoolbord aan de muur.
Er hingen tekeningen aan de wand en dat was het dan.

Nu naar de toiletten die zijn buiten het schoolgebouwtje op een stuk gras. De deuren van de toiletten waren afgesloten. Nadat de deur was geopend zagen we 2 cementen blokken van verschillende hoogtes met daarin een gat. Dit zijn de toiletten voor de kinderen en de beide juffen. Een emmertje naast de toiletten om door te spoelen.
Het grootste probleem hier is dat er onder de toiletten een reservoir is waar ze niet bij kunnen komen en ook niet leeg kunnen maken. Dit reservoir zit inmiddels helemaal vol. De nieuwe toiletten moeten volgens de juffen op een andere plek gebouwd worden. We hebben gezegd dat wij ervoor gaan zorgen dat de toiletten er komen, zeker weten want dat hebben ze echt hard nodig.

De deuren van de school (met name 1 deur) is verrot en kan niet meer afgesloten worden.
Er moet een plafond in het lokaal komen en de halve scheidingswand moet een muur worden.
De stroom moet aangelegd worden en zowel de binnen- als ook de buitenkant van de school moet worden geverfd. Buiten moet er gegraven worden voor de nieuwe toiletten en een aansluiting op de riolering indien dat mogelijk is.
Hiervoor moeten we een aannemer laten komen. Want ze kunnen met inventor en de accu’s nu helemaal niets. Er is geen stroom voor de watermachine en ook niet voor de ventilatoren.

Ricardo gaat contact opnemen met een aannemer waarmee ze al vaker dit soort projecten hebben gedaan.

Woensdagmorgen om 11.30 komt Ricardo naar ons hotel. De onderhandelingen met de aannemer zijn goed verlopen. De offerte heeft Ricardo bij zich en hij heeft voor een scherpe prijs gezorgd. Dit keer heeft Ricardo een andere tolk bij zich. Zijn naam is Alex. Alex spreekt heel goed de Engelse taal en is een bescheiden en zeer behulpzame man. We merken dat Alex en Ricardo een perfect duo samen zijn en dat Ricardo alle vertrouwen in Alex heeft.

We komen tot een deal en sluiten samen het contract. Het bedrag dat we beschikbaar hebben voor het project komt precies overeen met de kosten die gemaakt moeten worden voor het helemaal opknappen van de school inclusief de nieuwe toiletten. Wat blijft staan voor volgend jaar of voor over 2 jaar is het schilderen van de buitenkant. En ja, dat is maar buitenkant, de binnenkant is net als bij de mensen het allerbelangrijkste.

Alles wat nodig is en wat ik hierboven heb beschreven wordt opgeknapt, gerepareerd en aangelegd. Met een lach en een traan kunnen we zeggen dat het project met de doelstelling voor 2010 in zijn totaliteit is geslaagd!

Ricardo neemt de begeleiding van het hele project nu op zich. De aannemer en met name de werknemers zijn vanuit armoede, corrupt in de DR. Ricardo ziet erop toe dat alles goed gerestaureerd wordt en de mensen hun werk doen, die ze behoren te doen. Dan zie je direct weer de zakelijke en harde kant van Ricardo wat in een land als de DR ook nodig is.

Inmiddels hebben we voor 2011 alweer een nieuw project in de bergen. Deze school is er nog slechter aan toe en daar hebben we dus ook meer geld voor nodig.

Graag doe ik een beroep op jou als lezer. Steun ons financieel zodat deze kinderen, die zo gemotiveerd zijn om te leren, hun land en hun nabestaanden een toekomst te kunnen geven.
Zij zijn de toekomst van de DR en hebben onze hulp echt heel hard nodig. Hopelijk kunnen wij over een aantal jaren zeggen dat dit land niet meer tot een van de Derde Wereldlanden behoort.
Dank je wel voor het lezen van dit projectverslag. Ik hoop dat ik je op deze manier mee heb kunnen nemen op projectreis door de Dominicaanse Republiek. En heb ik je net zo enthousiast kunnen maken als dat wij dat ook zijn.

Erna Rensen