Mijn naam is Erna Rensen, oprichtster van Coach4AllTheKids.
In Aalten heb ik een eigen praktijk voor bewustwording en coaching voor jong en oud. In totaal werken we met vier mensen in de praktijk. Naast de praktijk geef ik diverse lezingen, workshops, cursussen en de coachopleiding Coach4All. Voor meer informatie zie mijn website: http://www.coach4all-oc.com/ en www.ernarensen.com.

Het ontstaan van het logo door mediamiek schilder José Medrado:
In augustus 2007 ontstond het idee om het project: ‘geef het kind een rugzak’ op te zetten voor de binnenlanden van de Dominicaanse Republiek (DR). Het idee was om sieraden te verkopen en met de winst hieruit de kinderen in de DR te ondersteunen in leermiddelen. Hier ben ik direct mee gestart en had ook al snel een toepasselijke naam gevonden: Coach4AllTheKids. ….4AllTheKids met het oog op de toekomst zodat het project zich niet alleen zal richten op de DR maar mogelijk over de hele wereld, uiteraard inclusief Nederland.

Op 26 september 2007 bezochten Brigitte, Inge en ik een avond georganiseerd door Stichting Indigoliet (www.indigoliet.nl) waarop de Braziliaanse schildermedium José Medrado in trance olie schilderijen maakte, op een zeer unieke wijze.

Brigitte, Inge en ik gingen heel onbevangen naar deze avond toe. We wisten absoluut niet wat we ons erbij moesten voorstellen. José Medrado vertelde dat hij op z’n achttiende levensjaar al een weeshuis in Brazilië voor straatkinderen had opgericht (klik hier voor een filmpje). Met zijn gave en de opbrengst hiervan mag hij alleen beschikbaar stellen voor het weeshuis en niet ten dienste van zichzelf. José Medrado heeft zelf ook nog een baan bij het ministerie voor zijn eigen levensonderhoud.
José Medrado schildert en verkoopt zijn schilderijen en de gehele opbrengst hiervan gaat dus naar het weeshuis in Brazilië. Dat sprak natuurlijk al enorm aan en direct dacht ik: dat is ook iets voor in de toekomst. Wie weet kan Coach4AllTheKids hier later ook ondersteuning bieden.

José Medrado ging aan het werk. De meeste schilderijen schilderde hij met zijn handen en binnen 10 minuten had hij prachtige schilderijen geschilderd. Schilderijen van bekende overleden schilders als van Gogh, Monet, Manet, Cezanne, Gaugin en vele andere bekende en soms ook minder bekende schilders. De schilderijen waren over het algemeen schilderijen van bloemen en landschappen. Op een gegeven moment begon hij te schilderen met een felle kleur oranje. Dit sprak me direct aan: mooi, warm oranje. Met ons drieën voelden we een spanning in ons ontstaan. Dit wordt een ander schilderij dan alle andere schilderijen. Met ingehouden adem keken we toe hoe het schilderij vorderde. Er ontstonden contouren van twee lichamen die José Medrado met een penceel ging bewerken. Ook dat hadden we deze avond nog niet gezien. Het schilderen deed hij met zijn handen en niet met een penceel. Na 9 minuten en 56 seconden was het schilderij klaar. Tijdens het schilderen vertelde hij dat de mensen in de binnenlanden van Brazilië nog met manden op hun hoofd liepen. Dit waren de woorden die ik ook telkens zei: “De vrouwen in de binnenlanden van de Dominicaanse Republiek lopen er nog met manden met was op hun hoofd naar de rivier om het te wassen”. We kregen helemaal kippenvel en ik werd enorm emotioneel. Dit schilderij moet ik hebben voor Coah4AllTheKids. Dit is het logo maar hoe kom ik aan dat schilderij? Net begonnen met het project en nog maar weinig geld ingezameld.

Nadat José Medrado klaar was met al zijn schilderijen (ik denk dat hij er 12 geschilderd heeft) was het pauze en ik snelde me naar voren. Nog nooit in mijn leven heb ik me zo hebberig gevoeld als tijdens deze avond. Wat een spanning….iedereen aan de kant want dat schilderij is voor Cocah4AllTheKids…. Ik vroeg aan de veilingmeester: “hoe kom ik aan dat schilderij, ik wil het kopen?” Het antwoord was: dat kun je niet kopen dat wordt na de pauze geveild bij opbod. WAT?!?!?!?!?! In mijn beleving klopte dit niet. Alleen al het woord veilen riep bij mij stress op. Veilen is voor rijke mensen was mijn overtuiging.
Het schilderij dat er zo anders uitzag dan alle andere schilderijen van deze avond… iedereen wil dit schilderij… dat kan niet… het is voor Coach4AllTheKids! Maar natuurlijk mocht dat niet baten. Het wordt geveild, klaar!
Tijdens de hele pauze ging ik bij het schilderij staan alsof ik het met mijn leven wilde beschermen. Volgens mij straalde ik uit: kom er niet aan, dat is van mij. Ik kende mezelf niet terug en schrok best van deze heftige gevoelens en gedachten. Ik vertelde de veilingmeester en de organisatie waarom ik het schilderij wilde kopen en voor welk doel het als logo zou gaan dienen maar ze waren standvastig. Het wordt geveild. Ik voelde me misselijk, ziek, warm en beroerd worden en was echt van slag. “Anders heb je altijd zoveel vertrouwen Erna en waarom nu dan niet? Heb vertrouwen Erna zeiden Inge en Brigitte”. Op dat moment kon ik daar helemaal niets mee. “Hoezo vertrouwen? Ik moet dat schilderij hebben. Het klopt helemaal, behalve dat ze het schilderij gaan veilen. Dat voelt niet goed zei het hebzuchtige deel in mij luid en duidelijk.

De veiling begon, en het was voor ons alle drie héél erg spannend. Ik had mezelf voorgenomen om niet meer dan 300,00 euro te bieden. Een mooie gift van mezelf aan het project dacht ik. Er werd geveild en bij 100,00 euro stak ik natuurlijk mijn hand op en natuurlijk met mij meerdere handen. Oei, oei, wat spannend en wat een teleurstelling. Er gingen meerdere mensen meebieden. Ik ging mee tot de 300,00 euro en gaf aan dat ik verder niet meer wilde meebieden. Echter er ging nog een hand omhoog bij 300,00 euro. Brigitte en Inge hielden ook hun adem in. De spanning was zo enorm voelbaar. Het was alsof alle mensen in de zaal met ons hun adem inhielden. 320,00 euro, wie biedt er 320,00 euro. Ik hield mijn arm met moeite omlaag. Brigitte en Inge fluisterden in mijn oor om toch mee te bieden maar dat was tegen mijn principe. Ik had een afspraak met mezelf gemaakt van 300,00 euro. Dit kon toch niet! Inge fluisterde: “bied Erna ik doe ook een donatie”. En jawel hoor, daar ging mijn hand ook omhoog. Echter er werd weer mee geboden. Inwendig voelde ik mij boos worden. Snappen de mensen dan niet dat dit voor ons mooie project is?!? En weer ging als vanzelf mijn hand omhoog en bood 340,00 euro. Ik zei tegen Inge en Brigitte: “dit is echt het laatste bod, dan stop ik”. De temperatuur was bloedheet en de sfeer zinderend. Het klamme zweet brak ons uit! De spanning was snijdend en inwendig zei ik: “durf nu nogeens mee te bieden want meer kan ik echt niet”. De veilingmeester zei:”eenmaal……… (met een veel te lange pauze in mijn beleving), andermaal………… (met een nog veel langere pauze waar ik helemaal gek van werd) VERKOCHT”. We gilden met ons drieën van blijdschap en de mensen in de zaal applaudisseerden. Coach4AllTheKids had een aankoop gedaan: een waar mediamiek schilderij geschilderd door José Medrado en geïnspireerd door de overleden schilder: Portinari. (Voor een impressie van de schilderijen van Candido Portinari: klik hier).

De veilingmeester was ook zichtbaar blij voor ons en zij vertelde direct aan het publiek over Coach4AllTheKids met het project ‘geef het kind een rugzak’. Ook vertelde ze dat José Medrado nooit sprak tijdens het schilderen maar dat hij dat tijdens het maken van dit schilderij wel gedaan had. Ze kon hem niet goed verstaan omdat het dialect Portugees was. Ze vertelde dat Portinari zelf uit de Binnenlanden van Brazilië kwam, vandaar het dialect. Ook vertelde ze dat José Medrado had verteld dat hij tijdens het schilderen van dit schilderij erg emotioneel was geworden, iets wat niet vaak voorkwam tijdens het maken van de schilderijen.

Al met al een hele bijzondere ervaring. Ook zelf was ik weer een ervaring rijker. Het voelen van de ‘hebzucht’ en het hebben van geen vertrouwen dat het schilderij echt wel toe zou komen aan degene voor wie het bedoeld was. Voor mij voelde het niet goed om zoveel geld te moeten betalen voor een logo die bedoeld was voor een non-profit doel. Ik was zo in de ban van het hebben en het schilderij dat ik in dit uur het doel van José Medrado uit het oog had verloren. Ook hij verkocht zijn schilderijen voor zijn prachtige goede doel: het weeshuis in Brazilië. Wat een beproeving, wat een ervaring! Ik heb me even heel diep geschaamd voor deze emoties totdat ik besefte: ‘ik ben mens’…….en kon er uiteindelijk hartelijk om lachen. Deze avond heeft me weer veel over mezelf geleerd als ook over de doelstelling van het project.
Wil je zien hoe het schilderij tot stand is gekomen door José Medrado? Klik dan op deze link. Ik wens jullie heel veel kijkplezier.

Regelmatig komt José Medrado naar Nederland. Wil je weleens kennismaken met zijn uitzonderlijke gave en wellicht ook door de aankoop van zo’n prachtig schilderij zijn weeshuis in Brazilië ondersteunen? Informeer dan bij Stichting Indigoliet voor data en locatie: www.indigoliet.nl.